فردا 28 ساله میشم. هنوزم، مث بچگی، به نظرم عدد بزرگی میاد و روزهای اخیر که خودمو تو آینه میدیدم باورم نمیشد 28 سالم شده. 28 سال زندگی کردم. 10 سال میگذره از زمانی که 18 سالم بود و دانشجو شدم. 22 سال میگذره از زمانی که رفتم کلاس اول. همهی اینا خیلی بدیهی و در عین حال عجیبه. بعد قطعهی «چکاد» مشکاتیان که چند روزه باهاش آبسس شدم، ضبط ماشین میپره رو یکی از آوازهای وسط آلبوم که همون اولش شجریان جیغ میزنه: «من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت/که اول نظر به دیدن او دیدهور شدم». امروز دیدم این بیت منو فقط یاد یک نفر میندازه: مامان. چون واقعا همین اتفاق برای من (و

دیر یا زود٬ تبدیل به «آلیو کیتریج» میشم. همین الانشم تا حد قابلتوجهی پیش رفتم. سریال فقط میانسالی و پیری ِ آلیو رو نشون ما میده ولی آلیو احتمالا در اواخر دههی بیست زندگیاش خیلی شبیه الان ِ من بوده. فقط رُکتر از من. همون پارسال٬ روزهایی که داشتم سریال رو میدیدم اینو فهمیدم. چیز ترسناکی بود. ولی حداقل دیدم از تماشای آیندهام٬ احساس نفرت نمیکنم.